• natalie02b

Er ging een bom af en ik dacht, oh god, mijn vrouw

Geplaatst door op in Interviews
Ook na een aanslag bij zijn huis wil de Nederlandse ambassadeur in Pakistan blijven.

AMSTERDAM Willem Andreae, de Nederlandse ambassadeur in Pakistan, was met de auto op weg naar huis toen zijn beveiliger plotseling tegen de chauffeur riep: 'omdraaien, omdraaien! Er is een bom afgegaan!'

'Het eerste wat ik dacht was, oh god, mijn vrouw is thuis - en ons personeel', vertelt Andreae (60) over de telefoon. Zijn huis in de Pakistaanse hoofdstad Islamabad staat vlakbij de Deense ambassade en raakte vorige week beschadigd toen daar een autobom afging. Eerder werd de Nederlandse ambassade al uit veiligheidsoverwegingen verplaatst naar een hotel. Verhuizing naar een diplomatieke enclave in de stad volgt later.

Ambassadeur Andreae praat voor het eerst, telefonisch, over de praktische en emotionele gevolgen.

'Ik wilde meteen naar huis, maar dat mocht niet', zegt hij. 'De beveiliging was bang dat er een tweede bom zou afgaan, zoals in Lahore een paar keer is gebeurd. Eerst ontploft de kleine bom, en als hulpverleners en omstanders zijn toegesneld, komt de echte, grote.

'Beveiligingsmensen van de ambassade zijn naar mijn huis gegaan en troffen mijn vrouw en ons personeel ongedeerd aan. Ze hebben geluk gehad. Door de bom zijn alle ramen uit ons huis geblazen, de deuren waren versplinterd en in de muren zaten grote scheuren.

'Mijn vrouw was toevallig een paar seconden voor de aanslag waspoeder gaan halen in het enige kamertje zonder ramen. Dat heeft haar gered.'

Wilt u na zo'n gebeurtenis nog wel blijven?

'Dat was het eerste dat ik mijn vrouw vroeg: wil je weggaan? Maar ze zei nee. Ze wil hier een paar dingen afmaken en ik ook. Mijn vak is toch een beetje om getuige te zijn van de geschiedenis in wording. Dat is niet altijd leuk, maar wel boeiend en noodzakelijk.'

'Het geeft voldoening dat we een steentje kunnen bijdragen door een paar mensen weg te houden van terrorisme door ze beter onderwijs, betere voorzieningen en werk te geven. Via ontwikkelingswerk kunnen we mensen kansen geven. Een druppel op de gloeiende plaat, maar alle beetjes helpen.

'Nog een reden om niet weg te gaan: mijn vrouw en ik wonen hier nu drie jaar en hebben vrienden gemaakt. Daar zitten veel Pakistanen bij. We willen solidair zijn, en niet als een dief in de nacht vertrekken. We kunnen onze dierbaren niet zomaar achterlaten, zo voelt het.'

Een uitgebreide versie van dit artikel verscheen op 12-06-2008 in de Volkskrant. Lees hier

Foto: Ministerie van Buitenlandse Zaken. 'Willem Andreae'